Wnętrze domu
Wnętrze Casa Milà: 270 łuków poddasza, dwa dziedzińce i mieszkanie
Trzy wnętrza na trasie nocnej — wyjaśnione na podstawie stron architektonicznych budynku i Wikipedii, zanim przez nie przejdziecie.
Zarezerwuj mój wieczór ↗Szybka odpowiedź
Tak, wnętrze Casa Milà zasługuje na uwagę tak samo jak dach. Poddasze wspiera się na 270 ceglanych łukach, dwa dziedzińce są malowane i otwarte na niebo, a mieszkanie urządzono jak dom barcelońskiej rodziny z 1911 roku. Trasa nocna prowadzi przez wszystkie trzy części, z wprowadzeniem przewodnika na każdym poziomie.
Trzy wnętrza na trasie zwiedzania
| Część | Na co zwrócić uwagę | Źródło |
|---|---|---|
| Poddasze | 270 ceglanych łuków | strona La Pedrera |
| Dziedzińce | Malowidła ścienne pod nadzorem Aleixa Clapésa | strona La Pedrera |
| Mieszkanie | Gzymsy, klamki i meble z epoki | Strona La Pedrera |
Poddasze: 270 łuków i pralnia
Strona La Pedrera wyjaśnia, że Gaudí zbudował poddasze na stropie najwyższej kondygnacji i aby nie dodawać ciężaru, oparł je na szeregu 270 ceglanych łuków, które nazwał łukami zrównoważonymi, czyli łańcuchowymi. Są lekkie, łatwe w budowie i stoją bez przypór, a dach spoczywa właśnie na nich. Poddasze początkowo mieściło wspólną pralnię, sznury do suszenia bielizny, pomieszczenia magazynowe i maszynownię dwóch wind. Wikipedia porównuje ten efekt do żeber ogromnego zwierzęcia i dodaje, że łuki wznoszą się wyżej tam, gdzie przestrzeń się zwęża, a opadają tam, gdzie się rozszerza.
Kapelusz i parasol
Poddasze zapewniało też komfort w całym domu. Strona budynku nazywa je komorą termiczną gmachu: latem otwierano okna, by wywołać przeciąg, a zimą trzymano je zamknięte, by zatrzymać ciepło słońca. Gaudí ujął tę ideę — jak cytuje ta sama strona — słowami, że budynki potrzebują podwójnego dachu, tak jak ludzie mają kapelusz i parasol. Na wysokości gzymsu wokół poddasza biegnie przejście. Dziś przestrzeń ta mieści wystawę o życiu i twórczości Gaudíego, z makietami, planami, projektami i filmami, którym bilet dzienny daje czas na dokładne zapoznanie się.
Dwa dziedzińce zamiast ciemnego holu
Wikipedia podaje, że Gaudí wykorzystał dziedzińce, by rozwiązać problem holu, który inaczej byłby zamknięty i ciemny: otwarte i przewiewne, są widoczne dla każdego wchodzącego do budynku. Strona La Pedrera dodaje, że poza niewielkimi szybami wentylacyjnymi zbudował dwa duże dziedzińce, aby każdemu mieszkaniu zapewnić lepsze światło i wentylację, a ich wewnętrzne elewacje to feeria kształtów, światła i kolorów. Strona nazywa je Dziedzińcem Kwiatowym od strony Passeig de Gràcia i Dziedzińcem Motylim od strony Carrer de Provença. Oferta nocna umieszcza swoje projekcje na dziedzińcu po stronie Passeig de Gràcia.
Malowane ściany
Kolor jest dziełem nie tylko architekta, lecz także malarza. Strona budynku podaje, że symbolistyczny malarz Aleix Clapés został wyznaczony do nadzoru nad dekoracją malarską, a hole wejściowe zdobią murale imitujące tapiserie o tematyce mitologicznej. W holu od strony Passeig de Gràcia tematem jest miłość Wertumnusa, boga pór roku, i Pomony, bogini owoców i ogrodów — opowieść z Metamorfoz Owidiusza. Na ścianach dziedzińców i przy głównej klatce schodowej motywy są florystyczne. Strona konserwatorska fundacji odnotowuje, że murale w obu holach wejściowych poddano renowacji w latach 2012 i 2013.
Bez reprezentacyjnej klatki schodowej: winda na pierwszym miejscu
Strona La Pedrera nazywa jedną decyzję najważniejszą innowacją w porównaniu z innymi wynajmowanymi mieszkaniami w Eixample: Gaudí zrezygnował z głównej klatki schodowej, a lokatorzy docierali do domów windą lub schodami służbowymi. Reprezentacyjna klatka schodowa na Dziedzińcu Kwiatowym łączy hol z piętrem głównym, gdzie mieszkali właściciele. Pod spodem, jak podaje ta sama strona, urządził w piwnicy garaż dla powozów i pojazdów mechanicznych — pierwszy w budynku mieszkalnym — do którego prowadziły szerokie spiralne rampy. Opowiada o lokatorze, którego Rolls-Royce skłonił Gaudíego do zmodyfikowania wjazdu do tego garażu. W piwnicy mieści się obecnie audytorium.
Mieszkanie: rok 1911, z umeblowaniem
Prezentowane na trasie mieszkanie jest opisywane przez sam budynek jako spojrzenie na burżuazyjny styl życia z 1911 roku: jak żyła pewna barcelońska rodzina, z meblami z epoki i detalami zaprojektowanymi przez Gaudíego. Strony poświęcone architekturze wymieniają je. Ościeżnice drzwi i okien zdobią gipsowe sztukaterie muszli, kwiatów, owoców, wstążek i kokard; sufity falują w reliefie zamiast pozostawać płaskie; a kształt klamki dopasowano do dłoni. Za tym wszystkim kryje się konstrukcja. Wikipedia wyjaśnia, że budynek nie ma ścian nośnych, dzięki czemu ściany wewnętrzne można było dodawać lub usuwać bez wpływu na jego stabilność.
Najczęściej zadawane pytania
Ile łuków podtrzymuje poddasze Casa Milà?
270, jak podaje strona samego budynku, która opisuje je jako łuki ceglane, nazywane przez Gaudíego łukami zrównoważonymi, czyli łańcuchowymi.
Jak nazywają się te dwa dziedzińce?
Właśna strona budynku nazywa je Dziedzińcem Kwiatowym, od strony Passeig de Gràcia, oraz Dziedzińcem Motyli, od strony Carrer de Provença.
Źródła