← Nocne doświadczenie La Pedrera w Casa Milà w Barcelonie · powrót do strony zwiedzania nocnego

Historia

Historia Casa Milà: Gaudí, rodzina Milà i dom, z którego Barcelona się śmiała

Kto zapłacił za La Pedrera, jak powstała w latach 1906–1912, dlaczego miasto się z niej śmiało i jak stała się dziedzictwem światowym.

Autor La Pedrera Night Guide · fakty ostatnio zweryfikowane

Zarezerwuj mój wieczór ↗

Szybka odpowiedź

Tak, historia Casa Milà zasługuje na dziesięć minut lektury na wstępie, bo wprowadzenia przewodnika trafiają lepiej, gdy zna się nazwiska. Pere Milà i Roser Segimon zlecili budowę domu, Antoni Gaudí wzniósł go w latach 1906–1912, Barcelona wyśmiewała go jako kamieniołom, a UNESCO wpisało go na listę w 1984 roku. Ludzie wciąż w nim mieszkają.

Casa Milà w sześciu datach

RokCo się stałoŹródło
1906Plany przedstawione Radzie Miejskiejstrona La Pedrera
1909Uznana za obiekt o monumentalnym charakterzestrona La Pedrera
1912Gaudí poświadcza ukończenie dziełastrona La Pedrera
1984Wpisana na Listę Światowego DziedzictwaUNESCO; strona La Pedrera
1986Kupiona przez Caixa Catalunya; rozpoczyna się renowacjastrona La Pedrera
1996Cały budynek odrestaurowany i otwartystrona La Pedrera

Fortuna wdowy i ambicja dewelopera

Wikipedia wiąże powstanie domu z małżeństwem. W 1905 roku Roser Segimon, zamożna wdowa po człowieku, który dorobił się na plantacji kawy w Gwatemali, poślubiła Pere Milà, dewelopera znanego z ekstrawaganckiego stylu życia. W czerwcu kupiła dom z ogrodem pod numerem 92 przy Passeig de Gràcia. Para poprosiła Antoniego Gaudíego o nowy budynek, w którym mieliby zamieszkać na głównym piętrze, a resztę wynajmować. Stary dom wyburzono, podczas gdy w Casa Batlló przy tej samej alei Gaudí przebudował istniejący budynek.

Sześć lat budowy

Strona La Pedrera precyzyjnie datuje projekt. Plany przedstawiono Radzie Miejskiej 2 lutego 1906 roku i rozpoczęto prace. 31 października 1912 roku Gaudí poświadczył, że prace zostały ukończone, a cały dom gotowy do wynajęcia. Ta sama strona nazywa go jego ostatnim dziełem świeckim, zaprojektowanym u szczytu kariery zawodowej. Wikipedia określa go jako ostatnią zaprojektowaną przez niego prywatną rezydencję. Pierwszymi lokatorami, jak podaje strona budynku, byli przyjaciele i znajomi właścicieli, wśród nich właściciel firmy samochodowej, konsul Argentyny i egipski książę.

Kamieniołom i karykaturzyści

Nazwa La Pedrera, czyli kamieniołom, nie była komplementem. Wikipedia podaje, że ukuli ją obywatele, którym budynek się nie podobał, a satyryczne czasopisma uczyniły z domu i jego właściciela stały żart. Władze miały własne zastrzeżenia: budynek był większy, niż pozwalały przepisy, a poddaszu i dachowi groziła rozbiórka. Strona internetowa samej La Pedrery odnotowuje, jak to się skończyło. 28 grudnia 1909 roku Komisja Eixample Rady Miejskiej orzekła, że budynek ma charakter monumentalny i nie musi ściśle przestrzegać miejskich przepisów. Wniesiono opłatę wyrównawczą i dach pozostał.

Gaudí i jego klienci popadają w konflikt

Relacje między architektem a właścicielami uległy pogorszeniu. Wikipedia podaje, że Segimon skarżyła się, iż nie ma prostej ściany na swój fortepian, na co Gaudí miał odpowiedzieć, że powinna grać na skrzypcach, a spór o jego honorarium trafił do sądu; Gaudí wygrał w 1916 roku i przekazał pieniądze na cele charytatywne. Po jego śmierci w 1926 roku, jak podaje strona internetowa samej La Pedrery, Segimon kazała usunąć część jego dekoracji w swoim mieszkaniu, wraz z podwieszanymi sufitami, i zatrudniła innego dekoratora. Pere Milà zmarł w 1940 roku. W 1946 roku Segimon sprzedała budynek, choć mieszkała na głównym piętrze aż do swojej śmierci w 1964 roku.

Zaniedbanie, potem ratunek

W latach 70. XX wieku dom znalazł się w tarapatach. Jak podaje strona internetowa samego budynku, w 1971 roku z pierwszego piętra odpadł duży fragment kamienia, a w 1976 roku część garażu przekształcono w pasaż handlowy. Uznanie przyszło wraz z postępującym rozkładem: Hiszpania uznała dom za zabytek historyczno-artystyczny w 1969 roku, a UNESCO wpisało go na Listę Światowego Dziedzictwa 2 listopada 1984 roku, wraz z Parkiem Güell i Pałacem Güell. W grudniu 1986 roku kasa oszczędnościowa Caixa Catalunya kupiła budynek i rozpoczęła jego renowację. Prace nad całym budynkiem zakończono w czerwcu 1996 roku, kiedy to otwarto go dla publiczności jako centrum kulturalne.

Kto nim teraz zarządza i kto w nim wciąż mieszka

Fundació Catalunya La Pedrera, powstała w 2013 roku, jest dziś właścicielem budynku – UNESCO również wskazuje ją jako właściciela. Fundacja opisuje się na swojej stronie jako prywatna i niezależna, przeznaczając środki z prowadzonej działalności na projekty społeczne, środowiskowe, edukacyjne i kulturalne, i podaje, że budynek odwiedziło ponad 29 milionów osób. Informuje także, że dom zachowuje swoją pierwotną funkcję mieszkań na wynajem obok biur, sklepów i zwiedzania. Wikipedia podaje, że według stanu na 2026 rok pisarka Ana Viladomiu jest jedyną pozostałą mieszkanką budynku. Nocne zwiedzanie prowadzi więc przez zabytek, który wciąż – w niewielkim stopniu – jest czyimś domem.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego Casa Milà nazywana jest La Pedrera?

La Pedrera oznacza kamieniołom. Wikipedia podaje, że nazwa zaczęła się jako przydomek nadany przez mieszkańców, którym nie podobał się surowy wygląd budynku.

Kiedy zbudowano Casa Milà?

Między 1906 a 1912 rokiem. Plany trafiły do Rady Miejskiej 2 lutego 1906 roku, a Gaudí poświadczył zakończenie prac 31 października 1912 roku, jak podaje strona internetowa samego budynku.

Zarezerwuj mój wieczór ↗

Źródła

  1. Fundació Catalunya La Pedrera, History of La Pedrera
  2. Fundació Catalunya La Pedrera, Heritage
  3. UNESCO World Heritage Centre, Works of Antoni Gaudí
  4. Wikipedia, Casa Milà
  5. Wikipedia, Casa Batlló
Zarezerwuj mój wieczórBezpłatne anulowanie · Zarezerwuj teraz, zapłać później