← La Pedrera Night Experience in Casa Milà in Barcelona · terug naar de pagina over het nachtbezoek

Het verhaal

Het verhaal van Casa Milà: Gaudí, de familie Milà en een huis waar Barcelona de spot mee dreef

Wie La Pedrera betaalde, hoe het tussen 1906 en 1912 werd gebouwd, waarom de stad erom lachte en hoe het Werelderfgoed werd.

Door La Pedrera Night Guide · feiten laatst gecontroleerd

Reserveer mijn avond ↗

Kort antwoord

Ja, het verhaal achter Casa Milà verdient eerst tien minuten leestijd, want de introducties van de gids komen beter binnen als je de namen kent. Pere Milà en Roser Segimon gaven het huis in opdracht, Antoni Gaudí bouwde het tussen 1906 en 1912, Barcelona spotte ermee als 'de steengroeve', en UNESCO plaatste het in 1984 op de lijst. Er wonen nog steeds mensen.

Casa Milà in zes data

JaarWat er gebeurdeBron
1906Plannen voorgelegd aan de gemeenteraadDe locatie van La Pedrera
1909Bestempeld tot monumentaal karakterDe locatie van La Pedrera
1912Gaudí verklaart het werk voltooidDe locatie van La Pedrera
1984Ingeschreven als WerelderfgoedUNESCO; de site van La Pedrera
1986Gekocht door Caixa Catalunya; restauratie begintde site van La Pedrera
1996Volledig gebouw gerestaureerd en geopendde site van La Pedrera

Het fortuin van een weduwe en de ambitie van een projectontwikkelaar

Wikipedia herleidt het huis tot een huwelijk. In 1905 trouwde Roser Segimon, de welgestelde weduwe van een man die zijn fortuin had vergaard met een koffieplantage in Guatemala, met Pere Milà, een projectontwikkelaar bekend om zijn flamboyante levensstijl. In juni van dat jaar kocht zij een huis met een tuin op nummer 92 aan de Passeig de Gràcia. Het echtpaar vroeg Antoni Gaudí om een nieuw gebouw waarin zij op de hoofdetage zouden wonen en de rest zou worden verhuurd. Het oude huis werd afgebroken, terwijl Gaudí bij Casa Batlló, aan dezelfde avenue, een bestaand pand had verbouwd.

Zes jaar bouwen

De eigen site van La Pedrera dateert het project tot op de dag nauwkeurig. De plannen werden op 2 februari 1906 bij de gemeenteraad ingediend en de werkzaamheden begonnen. Op 31 oktober 1912 verklaarde Gaudí dat het werk voltooid was en dat het hele huis klaar was om te worden verhuurd. Dezelfde site noemt het zijn laatste civiele werk, ontworpen in zijn professionele hoogtijdagen. Wikipedia noemt het de laatste particuliere woning die hij ontwierp. De eerste huurders, zo meldt de site van het gebouw, waren vrienden en kennissen van de eigenaren, onder wie de eigenaar van een autobedrijf, een consul van Argentinië en een Egyptische prins.

De steengroeve en de cartoonisten

De naam La Pedrera, de steengroeve, was geen compliment. Wikipedia vermeldt dat burgers die het gebouw afkeurden de naam bedachten, en dat satirische tijdschriften er een running gag van maakten over het huis en zijn eigenaar. De autoriteiten hadden hun eigen klacht: het gebouw was groter dan de regels toestonden, en de zolder en het dak werden met sloop bedreigd. De eigen site van La Pedrera vermeldt de afloop. Op 28 december 1909 oordeelde de Eixample-commissie van de gemeenteraad dat het gebouw een monumentaal karakter had en niet strikt aan de gemeentelijke voorschriften hoefde te voldoen. Er werd een compensatiebetaling gedaan, en het dak bleef staan.

Gaudí en zijn opdrachtgevers krijgen ruzie

De verhouding tussen de architect en de eigenaren bekoelde. Wikipedia vertelt dat Segimon klaagde dat ze geen rechte muur had voor haar piano, waarop Gaudí naar verluidt antwoordde dat ze dan maar viool moest spelen, en dat een geschil over zijn honorarium voor de rechter kwam; Gaudí won in 1916 en schonk het geld aan een goed doel. Na zijn dood in 1926, zo meldt de eigen site van La Pedrera, liet Segimon een deel van zijn decoratie in haar flat verwijderen, verlaagde plafonds inbegrepen, en haalde ze een andere decorateur in huis. Pere Milà overleed in 1940. In 1946 verkocht Segimon het gebouw, hoewel ze tot haar dood in 1964 op de hoofdverdieping bleef wonen.

Verwaarlozing, dan redding

In de jaren zeventig verkeerde het huis in problemen. De eigen site van het gebouw vermeldt dat er in 1971 een groot stuk steen van de eerste verdieping viel, en dat een deel van de garage in 1976 een winkelgalerij werd. Erkenning kwam samen met het verval: Spanje verklaarde het huis in 1969 tot historisch en artistiek monument, en UNESCO schreef het op 2 november 1984 in op de Werelderfgoedlijst, samen met Park Güell en Palau Güell. In december 1986 kocht de spaarbank Caixa Catalunya het gebouw en begon met de restauratie. Het werk aan het hele gebouw was voltooid in juni 1996, toen het als cultureel centrum voor het publiek opende.

Wie runt het nu, en wie woont er nog

De Fundació Catalunya La Pedrera, opgericht in 2013, is vandaag eigenaar van het gebouw, en UNESCO noemt haar ook als eigenaar. De site van de stichting beschrijft haar als particulier en onafhankelijk, en besteedt wat haar activiteiten opbrengen aan sociale, ecologische, educatieve en culturele projecten, en meldt dat meer dan 29 miljoen mensen het gebouw hebben bezocht. Ze vermeldt ook dat het huis zijn oorspronkelijke functie behoudt als huurwoning naast kantoren, winkels en bezoeken. Wikipedia meldt dat, anno 2026, schrijfster Ana Viladomiu de enige overgebleven bewoner van het gebouw is. Het nachtbezoek voert je dus door een monument dat nog steeds, op kleine schaal, iemands thuis is.

Veelgestelde vragen

Waarom heet Casa Milà La Pedrera?

La Pedrera betekent de steengroeve. Wikipedia vermeldt dat de naam begon als een bijnaam van burgers die de ruwe uitstraling van het gebouw niet mochten.

Wanneer werd Casa Milà gebouwd?

Tussen 1906 en 1912. De plannen gingen op 2 februari 1906 naar de gemeenteraad, en Gaudí verklaarde het werk voltooid op 31 oktober 1912, volgens de eigen site van het gebouw.

Reserveer mijn avond ↗

Bronnen

  1. Fundació Catalunya La Pedrera, History of La Pedrera
  2. Fundació Catalunya La Pedrera, Heritage
  3. UNESCO World Heritage Centre, Works of Antoni Gaudí
  4. Wikipedia, Casa Milà
  5. Wikipedia, Casa Batlló
Reserveer mijn avondGratis annuleren · Nu reserveren, later betalen