Η ιστορία
Η ιστορία της Casa Milà: Ο Γκαουντί, η οικογένεια Μιλά και ένα σπίτι που η Βαρκελώνη χλεύασε
Ποιος πλήρωσε για τη La Pedrera, πώς χτίστηκε μεταξύ 1906 και 1912, γιατί η πόλη γέλασε μαζί της και πώς έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Κλείστε τη βραδιά μου ↗Γρήγορη απάντηση
Ναι, η ιστορία πίσω από την Casa Milà αξίζει δέκα λεπτά ανάγνωσης πρώτα, γιατί οι εισαγωγές του ξεναγού αποδίδουν καλύτερα όταν γνωρίζετε τα ονόματα. Ο Pere Milà και η Roser Segimon ανέθεσαν το σπίτι, ο Antoni Gaudí το έχτισε μεταξύ 1906 και 1912, η Βαρκελώνη το χλεύασε ως το λατομείο, και η UNESCO το κατέγραψε το 1984. Άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν σε αυτό.
Η Casa Milà σε έξι ημερομηνίες
| Έτος | Τι συνέβη | Source |
|---|---|---|
| 1906 | Σχέδια που παρουσιάστηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο | Ο ιστότοπος της La Pedrera |
| 1909 | Μνημειακός χαρακτήρας με επιβλητική παρουσία | Ο ιστότοπος της La Pedrera |
| 1912 | Ο Γκαουντί πιστοποιεί την ολοκλήρωση του έργου | Ο ιστότοπος της La Pedrera |
| 1984 | Εγγεγραμμένο ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς | UNESCO·La Pedrera |
| 1986 | Αγοράστηκε από την Caixa Catalunya· ξεκινά η αποκατάσταση | Ο ιστότοπος της La Pedrera |
| 1996 | Ολόκληρο το κτίριο αναστηλώθηκε και άνοιξε | Ο ιστότοπος της La Pedrera |
Η περιουσία μιας χήρας και η φιλοδοξία ενός κατασκευαστή
Η Wikipedia ανάγει την ιστορία του σπιτιού σε έναν γάμο. Το 1905 η Roser Segimon, πλούσια χήρα ενός άνδρα που είχε πλουτίσει από μια φυτεία καφέ στη Γουατεμάλα, παντρεύτηκε τον Pere Milà, έναν κατασκευαστή γνωστό για τον εκκεντρικό τρόπο ζωής του. Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς αγόρασε ένα σπίτι με κήπο στον αριθμό 92 της Passeig de Gràcia. Το ζευγάρι ζήτησε από τον Antoni Gaudí ένα νέο κτίριο στο οποίο θα έμεναν οι ίδιοι στον κύριο όροφο και θα νοίκιαζαν τα υπόλοιπα. Το παλιό σπίτι κατεδαφίστηκε, ενώ στην Casa Batlló, στην ίδια λεωφόρο, ο Gaudí είχε ανακαινίσει ένα υπάρχον.
Έξι χρόνια δημιουργίας
Η ιστοσελίδα της ίδιας της La Pedrera χρονολογεί το έργο με ακρίβεια. Τα σχέδια παρουσιάστηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 2 Φεβρουαρίου 1906 και οι εργασίες ξεκίνησαν. Στις 31 Οκτωβρίου 1912 ο Gaudí πιστοποίησε ότι το έργο είχε ολοκληρωθεί και ότι ολόκληρο το κτίριο ήταν έτοιμο προς ενοικίαση. Η ίδια ιστοσελίδα το χαρακτηρίζει ως το τελευταίο αστικό του έργο, σχεδιασμένο στην επαγγελματική του ακμή. Η Wikipedia το χαρακτηρίζει ως την τελευταία ιδιωτική κατοικία που σχεδίασε. Οι πρώτοι ένοικοι, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του κτιρίου, ήταν φίλοι και γνωστοί των ιδιοκτητών, μεταξύ των οποίων ο ιδιοκτήτης μιας εταιρείας αυτοκινήτων, ένας πρόξενος της Αργεντινής και ένας Αιγύπτιος πρίγκιπας.
Το λατομείο και οι γελοιογράφοι
Το όνομα La Pedrera, δηλαδή το λατομείο, δεν ήταν κομπλιμέντο. Σύμφωνα με τη Wikipedia, το επινόησαν πολίτες που αποδοκίμαζαν το κτίριο, και τα σατιρικά περιοδικά έκαναν το σπίτι και τον ιδιοκτήτη του διαρκές ανέκδοτο. Οι αρχές είχαν τη δική τους ένσταση: το κτίριο ήταν μεγαλύτερο από ό,τι επέτρεπαν οι κανονισμοί, και η σοφίτα και η στέγη απειλούνταν με κατεδάφιση. Η ίδια η ιστοσελίδα της La Pedrera καταγράφει την κατάληξη. Στις 28 Δεκεμβρίου 1909, η Επιτροπή Eixample του Δημοτικού Συμβουλίου έκρινε ότι το κτίριο είχε μνημειακό χαρακτήρα και δεν ήταν υποχρεωμένο να συμμορφώνεται αυστηρά με τους δημοτικούς κανονισμούς. Καταβλήθηκε αντισταθμιστική πληρωμή και η στέγη παρέμεινε.
Ο Γκαουντί και οι πελάτες του έρχονται σε ρήξη
Οι σχέσεις μεταξύ του αρχιτέκτονα και των ιδιοκτητών οξύνθηκαν. Η Wikipedia αναφέρει ότι η Segimon παραπονέθηκε πως δεν είχε ούτε έναν ίσιο τοίχο για το πιάνο της, στην οποία ο Gaudí φέρεται να απάντησε ότι θα έπρεπε να παίζει βιολί, και ότι μια διαφωνία σχετικά με την αμοιβή του κατέληξε στα δικαστήρια· ο Gaudí κέρδισε το 1916 και έδωσε τα χρήματα σε φιλανθρωπικό σκοπό. Μετά τον θάνατό του το 1926, όπως αναφέρει η ιστοσελίδα της ίδιας της La Pedrera, η Segimon αφαίρεσε μέρος της διακόσμησής του από το διαμέρισμά της, συμπεριλαμβανομένων των ψευδοροφών, και έφερε άλλον διακοσμητή. Ο Pere Milà πέθανε το 1940. Το 1946 η Segimon πούλησε το κτίριο, αν και έζησε στον κύριο όροφο μέχρι τον θάνατό της το 1964.
Παραμέληση, έπειτα διάσωση
Μέχρι τη δεκαετία του 1970 το σπίτι βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Σύμφωνα με τα αρχεία του ίδιου του κτιρίου, το 1971 έπεσε ένα μεγάλο κομμάτι πέτρας από τον πρώτο όροφο, ενώ το 1976 μέρος του γκαράζ μετατράπηκε σε εμπορική στοά. Η αναγνώριση ήρθε παράλληλα με την παρακμή: η Ισπανία κήρυξε το σπίτι ιστορικό και καλλιτεχνικό μνημείο το 1969, και η UNESCO το ενέγραψε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς στις 2 Νοεμβρίου 1984, μαζί με το Park Güell και το Palau Güell. Τον Δεκέμβριο του 1986 το ταμιευτήριο Caixa Catalunya αγόρασε το κτίριο και ξεκίνησε την αποκατάστασή του. Οι εργασίες σε ολόκληρο το κτίριο ολοκληρώθηκαν τον Ιούνιο του 1996, όταν άνοιξε για το κοινό ως πολιτιστικό κέντρο.
Ποιος το διαχειρίζεται τώρα και ποιος ζει ακόμα εκεί
Το Fundació Catalunya La Pedrera, που δημιουργήθηκε το 2013, είναι σήμερα ιδιοκτήτης του κτιρίου, και η UNESCO το αναγνωρίζει επίσης ως ιδιοκτήτη. Η ιστοσελίδα του ιδρύματος το περιγράφει ως ιδιωτικό και ανεξάρτητο, διαθέτοντας τα έσοδα από τις δραστηριότητές του σε κοινωνικά, περιβαλλοντικά, εκπαιδευτικά και πολιτιστικά έργα, και αναφέρει ότι περισσότερα από 29 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν επισκεφθεί το κτίριο. Αναφέρει επίσης ότι το σπίτι διατηρεί την αρχική του λειτουργία ως ενοικιαζόμενη κατοικία παράλληλα με γραφεία, καταστήματα και επισκέψεις. Η Wikipedia αναφέρει ότι, από το 2026, η συγγραφέας Ana Viladomiu είναι η μοναδική εναπομείνασα ένοικος του κτιρίου. Έτσι, η νυχτερινή επίσκεψη σας ταξιδεύει μέσα από ένα μνημείο που εξακολουθεί, κατά έναν μικρό τρόπο, να είναι το σπίτι κάποιου.
Συχνές ερωτήσεις
Γιατί η Casa Milà ονομάζεται La Pedrera;
Η La Pedrera σημαίνει «το λατομείο». Σύμφωνα με τη Wikipedia, το όνομα ξεκίνησε ως παρατσούκλι από πολίτες που δεν συμπαθούσαν την τραχιά, ακατέργαστη όψη του κτηρίου.
Πότε χτίστηκε η Casa Milà;
Μεταξύ 1906 και 1912. Τα σχέδια υποβλήθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 2 Φεβρουαρίου 1906 και ο Gaudí πιστοποίησε την ολοκλήρωση του έργου στις 31 Οκτωβρίου 1912, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του ίδιου του κτιρίου.
Πηγές